Waarom is die eerste tekst uit mijn nieuw boek zo mislukt?

‘k Zal hier ne keer rap vertellen waarover dat dienen boek eigenlijk gaat, si. Da zal ulle veel moeite en geld en tijd besparen. Waarom is die eerste tekst, uit mijn nieuw boek, “Het Journaal van de Weemoed”, zo mislukt? Omdat het godverdomme twee bestaande teksten zijn die kapot gescheurd zijn, en dan de stukskes  weer aan elkaar genaaid, gelijmd, gelapt, geplakt, gespijkerd… Met sparadrap, Frankenstein! Alsof het terug de lange hete zomer van 1976 was, en in Londen een ontwerpster, zo zot als een achterdeur, dure kleren maakte die eerst kapotgescheurd werden en dan, met de hand, en met haken en ogen weer aan elkaar geflanst (met veiligheidsspelden!). Zo bestaat het eerste “verhaal” van onze “roman”, van 69 vertelselkes, uit een stuk tekst van Wikipedia gejat, en dat dan kapot gescheurd, en daar dan papier maché van gemaakt, en dat aan elkaar gelijmd, zoals die zottin in Londen, in de zomer van 1976 , om te komen tot iets nieuws. Of ’t zal ne zonneslag geweest, zekerst?…  Ik wou iets nieuws tegenover iets ouds plaatsen, iets heel oud, uit de schilderijen van Breugel, uit de films van Tarkovski, zo ging Dichtertje, de Tarkovski van ’t Kofschip, elke zondag wandelen, met zijn Bomma in de sneeuw, of onder de brandende zon, van Austerlitz, Abraham. Het is het natuurlijke, tegenover het gekunstelde, het vormeloze tegenover het vormelijke, het reële tegenover het virtuële…. Kon ons dat één fuck schelen “nouvelle vague”? Wij hadden daar geen boodschap aan, wij wouden serieuze films zien, twee voor vijf frank voor de kinderen. Volwassenen 10 frank. Films waarin gebatterd werd en waarin dat d’er dikke tetten te zien waren. En verder hadden wij televisies, de eerste in ons straat, 1961. Twee posten. Brussel Vlaams en Brussel Frans, als ze moeilijk deden op de ene, schakelden wij onmiddellijk over op de anderen. Daar begrepen we dan ook al geen zak van. Maar goed, het boek begint al wandelend, en eindigt met een gast van ongeveer zestig jaar, die wandelt met zijn kleinzoon aan zijn hand. Kunde’t nog filosofischer bezien? Geen grotere afstand tussen een punt A en een punt B, dan de Tijd, heeft Tennessee Williams ooit geschreven, en ik ooit gelezen, denk ik. De eerste en de laatste tekst geven perfect aan hoe dat allemaal functioneert: The Wheel of Life. En wij horen nu dat instrumentaaltje van meer dan vijftig jaar geleden: Wheels van The String-a-Longs, uitgebracht in December 1960, een dijk van een hit in 1961. Allez, voor dienen boek, ik heb hem hier bij, of ge kunt ook gewoon storten, maar da’s dan in alle geval, 20€. Merci, goeienavond, tot ziens.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s